W Polsce przecież pada, więc po co nawadniać winorośl? To pytanie wraca do nas regularnie. Sami je sobie zadawaliśmy, a po kilku sezonach z własną studnią, pompą i sterownikiem mamy już odpowiedź opartą na naszych warunkach - i na danych z winnicy.

Ile u nas realnie pada

Zacznijmy od liczb, bo “w Polsce pada” to za mało. W 2024 roku spadło u nas 482 mm deszczu w całym sezonie. Brzmi nieźle, ale rozkład był nierówny: w lipcu 75 mm i 10 dni bez opadów, a w sierpniu już tylko 40 mm i aż 20 dni bez deszczu.

I to jest cała prawda o polskiej wodzie w winnicy: średnie roczne wyglądają uspokajająco, ale pojedynczy suchy miesiąc w środku lata potrafi dać roślinom w kość. Zwłaszcza młodym.

Co mamy u siebie

Wodę bierzemy z własnej studni głębinowej. Pracuje na niej pompa Omnigena 3T32 (60 litrów na minutę), do tego zbiornik hydroforowy 200 litrów.

Rozprowadzenie to 6 stref, każda obsługuje 2 rzędy, a na słupkach siedzą mikrozraszacze Flipper podające po 43 litry na godzinę. Pompa nie pociągnie wszystkich stref naraz, więc pracują w dwóch grupach po trzy.

Nad całością czuwa sterownik OpenSprinkler z lokalnym API - po drodze przerobiliśmy Huntera z Hydrawise i uciekliśmy z chmury, ale to osobna historia. Dane pogodowe zbiera stacja Ecowitt stojąca w winnicy: temperatura, wilgotność, wiatr, opady i wilgotność liścia w jednym miejscu.

Nawadnianie to nie to samo co zraszanie przeciwprzymrozkowe

Warto rozróżnić dwie rzeczy, bo łatwo je pomylić - zwłaszcza że u nas obsługuje je ta sama instalacja.

Nawadnianie to dostarczanie wody krzewom, gdy brakuje jej w glebie. Dzieje się w dzień, latem, powoli.

Zraszanie przeciwprzymrozkowe to zupełnie inny cel: woda zamarzając na pąkach oddaje ciepło i utrzymuje je tuż przy zerze. Dzieje się nocą, wiosną, na pełnej mocy. To ono uratowało nam rocznik 2025, a w noc z 9 na 10 maja 2026 powtórzyło ten wyczyn przy -4°C.

I tu ciekawostka z naszych liczników: jedna noc walki z przymrozkiem zużywa wielokrotnie więcej wody niż całe letnie podlewanie razem wzięte. Skala jest zupełnie inna. Nasz system powstał jako antyprzymrozkowy - nawadnianie dostaliśmy niejako w pakiecie, bo te same rury i zraszacze mogą pracować także w lipcu.

Kiedy nawadnianie ma sens

Młode nasadzenia - tak. Sadzonka w pierwszym i drugim roku ma korzenie płytko i nie sięgnie po wodę z głębszych warstw. Dwadzieścia dni bez deszczu w sierpniu, jak w 2024, to dla niej realny stres. Nasze nowe rzędy z 2025 roku traktujemy więc inaczej niż resztę winnicy.

Dorosłe krzewy - zwykle nie. Winorośl to pustynny twardziel: korzenie potrafią zejść na kilka metrów i znaleźć wodę tam, gdzie trawa dawno uschła. Co więcej, umiarkowany stres wodny przed zbiorem bywa sprzymierzeńcem - krzew przestaje pchać w liście, a zaczyna pracować nad gronami.

Skrajna susza - obserwować. Nawet dorosły krzew ma granice. Zwieszone wierzchołki pędów, żółknące dolne liście i zatrzymanie wzrostu w środku lata to sygnały, że gleba jest już naprawdę pusta. Wtedy dobrze mieć studnię i działający system, zamiast nosić konewki.

Nasze zdanie

Czy winnica w Polsce potrzebuje nawadniania? Dorosła, ustawiona winnica na przyzwoitej glebie - naszym zdaniem nie, przynajmniej nie co roku. Młode nasadzenia i świeżo posadzone rzędy - tak, w suchy rok jak najbardziej.

Ale jest drugie dno: infrastruktura wodna w polskiej winnicy i tak się opłaca, tylko z innego powodu, niż wszyscy myślą. U nas studnia, pompa i zraszacze zarabiają na siebie nie w upalne lipcowe popołudnia, ale w te kilka mroźnych majowych nocy, kiedy decydują o całym roczniku. Nawadnianie to bonus. Na liście planów mamy jeszcze zbiornik buforowy 1000 litrów, żeby pompa nie musiała ciągnąć ze studni non stop - przyda się i mrozom, i suszy.